Quentin Blake'in En Sevdiği 10 Roald Dahl Karakteri | #1 İrikıyım Timsah

Roald Dahl kitaplarının çizeri olarak tanınan Quentin Blake, Dahl'ın kitaplarını resimleyen ilk kişi değildi. Roald Dahl'ın eserleri ilk olarak ABD'de yayımlandı, çünkü Dahl, İngiliz bir yayıncı bulamamıştı. Puffin, Charlie'nin Çikolata Fabrikası'nı 1967'de, kitabın ABD'de yayımlanmasından üç yıl sonra yayımladı. Fakat Dahl'ın ilk altı kitabı, resimlenmesi için başka illüstratörlere verildi.

Quentin Blake'e, Dahl'ın 1978'de yayımlanan ilk resimli kitabı İrikıyım Timsah'ı resimlemesi teklif edildi. Yazarla illüstratörün ilk karşılaşması Dahl'ın yayıncısının ofisindeki kısa görüşmede gerçekleşti. Fakat Blake, yeni bir sözleşme yapılmamasına rağmen bu kitap ve Bay ve Bayan Kıl üzerinde çalışmaya devam etti.

Durum 1982'de Koca Sevimli Dev'in yayımlanmasıyla değişti. Dahl, Blake'in ilk çizimlerinden hoşnut kalmadı, çünkü yeterli sayıda olmadıklarını düşünüyordu. Bütün kitap boyunca illüstrasyonlar olması konusunda uzlaştıklarında işbirliği yapmaya başladılar. Dahl, hangi illüstrasyonları istediğini listeledi, Blake ile karakterlerin nasıl görüneceğini tartıştılar. İşte o zaman Quentin Blake, Roald Dahl'ı ilk defa evinde ziyaret etti, yazarın ailesiyle tanıştı ve onu daha yakından tanımaya başladı.

Roald Dahl'ın 1990 yılındaki ölümünün ardından Quentin Blake ilk altı kitaba geri dönerek onları yeniden resimledi, Charlie'nin Çikolata Fabrikası ve Dev Şeftali de bu kitaplar arasındaydı.

İşte Quentin Blake'in en sevdiği 10 Roald Dahl karakterinden ilki İrikıyım Timsah üzerine söyledikleri:


"Bunun bir anlamda en sevdiklerim arasında olmasının sebebi, resimlediğim ilk Roald Dahl kitabı olması ve Roald'un çalışma tarzına bir giriş sayılmasıydı; onun çalışma tarzı benimkinden çok farklıydı: Benden çok daha arsızdı. Daha sertti, ben her ne kadar abartmayı sevsem de, o olmasaydı çizdiğim karakterleri bu denli abartacağımı sanmıyorum. Kitabın espri anlayışını sevmiştim. En başından beri çok eğlenceliydi.

Farkına varmanız gereken, bunun Afrika nehirlerinde yaşayan gerçek bir timsah olmadığıydı. Fikirleri olan ve çocukları yiyen kurmaca bir timsahtı. Gerçek timsahlar çizip onları bir tür karikatüre dönüştürdüm.

Kitabın bir yerinde Dahl, timsahın yüzlerce dişi olduğunu söylüyor; gerçek timsahların şurasında ve burasında dişleri olur, halbuki İrikıyım Timsah'ın dişleri ağzında zikzak şeklinde her yerdeydi. Çocukları yemeye yarayan dişleri vardı; çocuk kapanı ya da insan kapanı şeklinde.

Hikâye, timsahın daha az korkunç görünmesini sağlıyordu çünkü  İrikıyım Timsah o kadar beceriksizdi ki gülünç bir karakter olduğunu çabucak belli ediyordu.

Punch ve Judy'deki timsahı hatırlatmıştı bana, ve biraz da III. Richard'ı; sahnede kötü şeyler olurken seyircilerin keyifle izlemesini.

İlk taslaklardan birinde, timsahın filin hortumunu ısırdığı bir an vardı ve şöyle düşünmüştüm: 'Bunun üstesinden gelebileceğimi sanmıyorum.' Sanırım Tom (yayıncı) Roald'a 'Bu çok korkunç,' dedi. Benim için de öyleydi. Eğer Roald bu kısmı değiştirmeseydi ve ben işi geri çevirseydim, her şey çok daha farklı gelişirdi.

Gözler çok önemlidir. Sahnede canlı çizim yaptığım zamanlarda, eğer çatık kaşlar ve nokta şeklinde iki göz çizdiysem, çocuklar ben daha dişleri çizmeye başlamadan bunun ne olduğunu tahmin ederler. Bu kitabın çoğunluğunu suluboya yerine, genellikle kullandığım mürekkeple çizdim. Suluboya doğaldır. Mürekkepse daha soylu. Ve gerçek hayattaki timsahlara sadık kalmadığım için timsah açık yeşildi."

[Metin: Nicolette Davis / Çeviren: Tuğçe Özdeniz]

[Başlıktaki görsel: www.quentinblake.com]

 

 

Yazıyı Paylaş